Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (H.P. 7)

‘Welkom allemaal op de laatste bijeenkomst.’
Ik rangschikte mijn papieren en onder luid applaus stapte ik iets naar voren. Het was mijn laatste keer, mijn afscheid. Iedereen nam afscheid.
Van elkaar.
Van mij.
Van hem.
Het is niet te beschrijven wat een saamhorigheid en eensgezindheid zich van ons meester maakte. Geen pen of veer of stok kon hier aan te pas komen. Af en toe kwam er nog iemand verdwaasd te laat de zaal invliegen.
Of verdwijnselen.
‘Mijn allerliefsten, vriendin W, mijn trouwste volgeling, ik heb u allemaal opgeroepen om afscheid van elkaar te nemen. Het einde is gekomen. Bijna iedereen van ons, volbloed, halfbloed en dreuzels heeft het boek reeds uitgelezen.’
Er klonk gemompel, hoofden gingen op en neer en af en toe pinkte iemand een traantje onder zijn hoed weg. Ik kon zelf amper mijn emoties bedwingen. Hoe kon ik het dan toch opbrengen om deze groep van trouwe volgelingen toe te spreken? Hoe haal ik het in mijn hoofd om de fundamenten van de afgelopen tien jaar onder hun stoel vandaan te trekken? Is het wel aan mij om ze duidelijk te maken dat we niet meer mogen verdwijnselen, dat Zweinstein voor ons nu gesloten is en dat we onze toverstokken in moeten leveren?
Vriendin W barste in tranen uit.
Ze hield het niet meer.
‘Lieverd, denk er aan dat Hij die niet genoemd mocht worden nu eindelijk verslagen is. Het is over, we kunnen opgelucht adem halen. Haal opgelucht adem. Haal adem. Vriendin W? Haal dan adem.’
Ik sloeg het gesnik er in één keer uit.
‘Schrijft ze dan nooit meer nog een boek?’ Vriendin W sprak hoger dan ooit tevoren en alle andere aanwezigen keken vragend mijn richting uit.
‘Ze schrijft een boek.’ Gejuich weerklonk in de zaal.
‘Alleen geen nieuw Harry Potter boek.’ Boegeroep volgde al snel het gejuich op. Ik riep mijn Patronus op. Een volledig witte Gordon huppelde de zaal rond. Iedereen bleef stokstijf staan.
‘Ik wil graag een moment van stilte. Laten wij, met zijn allen, een cirkel van toewijding, van liefde en van belofte maken. Laat ons samen zijn in alle tijden die nog komen gaan en laat ons zijn als de helden die wij ons voorstellen te zijn.’
Daar stonden wij dan, in het midden van de betoverde zaal, in eenzame stilte tezamen.
En toen ging de deur van de schuur open.
Mijn moeder.
‘Wat zijn jullie nou weer aan het doen?’
‘Gaat heen dreuzel!’ Vriendin W liet van zich horen en toen de dreuzel bleef staan hief vriendin W haar toverstok en richtte die op mijn moeder.
‘Crucio!’
‘Hij doet het niet meer,’ zei ze vol verbazing. ‘Hij is kapot.’ Ze keek naar haar toverstok draaide hem heen en weer sloeg er een paar keer mee op haar hand en riep haar Patronus op.
Er gebeurde wederom niks.
‘Zouden jullie als jullie klaar zijn met jullie verkleedpartijtje alles op willen ruimen? Ik heb nog meer te doen vandaag.’
‘Vriendin W?’
‘Ik denk dat ons sprookje voorbij is.’