Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (psych 5)

‘Het is soms kiezen uit twee opties Paul. Het is doorgaan of iemand anders de schuld blijven geven. Soms is het inderdaad zo simpel. Dus wat is je keuze?’
Ik keek mijn nieuwe psych gebiologeerd aan en gaf na enkele seconden antwoord.
‘Iemand anders de schuld blijven geven!’
Altijd handig als iemand het je zo duidelijk kan maken. Waarom zou ik zelf nog moeite nemen als ik de rest van mijn leven de schuld op een ander af kan schuiven? Ik denk dat ik deze psycholoog nog maar even hou.
‘Ik wil dat je voor onze volgende afspraak een lijstje maakt met alle dingen die je niet hebt gedaan.’
‘Hoe bedoelt u dat?’
‘Nou je schrijft alles op wat met school te maken heeft maar ook je andere verantwoordelijkheden die je de afgelopen tijd wel had moeten doen maar dus niet hebt gedaan.’
‘Nou dat wordt lekker confronterend.’
‘Dat is de bedoeling ook.’
Ik zou niet weten waar ik zou moeten beginnen met dat lijstje. Ik doe bijna helemaal niks de laatste tijd dus laat staan een lijstje maken. Zal ik dat lijstje gewoon niet maken? Dat had ik dan moeten doen maar was het dan straal vergeten. Ik vergeet namelijk zoveel de laatste tijd. Ik vergeet te zeggen dat ik in een clip te zien ben maar bovenal dat ik er aan heb meegewerkt. Ik vergeet mijn ziektekostenverzekering, mijn bankzaken en mijn huiswerk. Ik vergeet ook nog wel eens dat de les ook zonder mij begint en dat de metro niet rijdt wanneer ik daar zin in heb maar volgens een ander onlogisch rooster. Ik vergeet soms van mensen te houden met mezelf dan bovenaan. Ik weet zeker dat ik ook nu weer iets vergeet.
‘Je hebt overigens geen excuus om dit lijstje te vergeten. Je moet het wel in je agenda zetten.’
‘Ik moet helemaal niks. Ik moet schijten!’
De man keek me verbaasd aan.
‘En ik moet al helemaal niks in mijn agenda zetten!’
Ik haat gebiedende wijs. Je hoeft bij mij alleen maar het woord moeten te gebruiken en ik sta gelijk te steigeren. Ik kan er gewoon niet tegen en elke cel van mijn lichaam komt gelijk in opstand. Vraag maar aan mijn moeder.
‘Ik wens niet op deze manier te worden aangesproken.’
‘Ja en ik wens bloeiende viooltjes langs de snelweg.’
Wat een aansteller. Kijk, aan een psycholoog waar ik zo over heen kan walsen heb ik natuurlijk helemaal niks. Daar ga ik met mijn tractor over heen. Heen en weer, keer op keer, op en neer. Die vraagt erom om in de zeik te worden genomen.
‘En als je denkt dat je mij in de zeik kan nemen dan zit je bij de verkeerde psycholoog Paul. Ik haat het namelijk wanneer lief uitziende jongetjes zoals jij mij niet serieus nemen. Ik haat het als iemand zegt dat hij hulp nodig heeft en het aangereikt krijgt en het dan niet aan neemt. Dat is wat ik haat Paul.’
Volgens mij neemt Carcamel mij nu in de zeik. Vol verbazing keek ik de grijsaard aan en na een minuut begon hij te grijnzen en te lachen. Hij is net zo geschift als ik!
‘Het heeft geen zin als je niet open tegen me bent. We hebben maar een aantal sessies samen en ik ben hier om je te helpen verder te komen maar we hoeven natuurlijk niet alles even serieus te nemen.’
Ik keek Carcamel nog steeds verbaasd aan. Wat een geweldige man!