Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (snik)

‘Paultje zou jij wel eens willen verdwijnen?’
‘Is dat een strikvraag?’
‘Nee dat is geen strikvraag, het is een open vraag.’
‘Dan is mijn antwoord ja.’
‘En waar naartoe?’
‘Ja dat ga ik jou niet aan je neus hangen, de hele bedoeling van verdwijnen is toch om niet meer gevonden te worden. Alhoewel dat tegenwoordig toch steeds moeilijker wordt is in ieder geval Bin Laden er nog om ons de hoop te geven dat het allemaal mogelijk is.’
‘Ik wil weg en het kan me niet meer schelen waar naartoe.’
‘Hou die gedachte vast want ik moet heel nodig.’
Vriendin D liep achter me aan en even dacht ik dat ze mee naar binnen wilde. En ik kan je verzekeren, dat wil echt niemand.
Ik zette vol gas maar de motor liep nog niet warm.
Ik zou eigenlijk ook wel willen verdwijnen maar dan wel samen met de mensen van wie ik hou want daar kan ik niet zonder mee leven maar ik denk dat vriendin D van iedereen wilt verdwijnen. Gewoon als een mysterie van de aardbodem weggevaagd worden.
Het is een oplossing om van iedereen af te komen of om geen belasting meer te betalen maar uiteindelijk zit je wel ergens alleen met jezelf en hoewel je zou denken dat het rustgevend zal zijn kan ik nu al iedereen meedelen dat je waarschijnlijk nog nooit zoveel lawaai zal horen als de dag waarop je eindelijk alleen bent.
‘Paultje ik ben verdrietig en ik weet niet waarom.’
‘Moet je ongesteld worden?’
‘Waarom vraagt iedereen dat altijd als eerst?’
‘Nou als ik niet weet waarom ik verdrietig ben moet ik meestal wel ongesteld worden.’
‘Ik ben 35 en ik weet nog steeds niet wat ik wil. Ik weet niet meer wie ik ben en ik weet ook niet meer wie ik was. Ik zit niet in de pubertijd, in de overgang of een midlifecrisis en de enige die mij eigenlijk kan helpen dat ben jij die schijtend naar mijn gezeik zit te luisteren.’
‘Om iets specifieker te zijn, ik doe een poging tot schijten maar het wil er niet uit. Na drie weken last te hebben gehad van een vuurspuwende draak in mijn aars heb ik nu waarschijnlijk last van cementophoping. Volgens mij heeft het nu geen zin, ik kom er wel weer uit.’
Daar stonden we in de gang, stilletjes voor ons uit te staren voor zover dat kan in een gang van 1 bij 3 meter. Vriend D begon te huilen en ik stond er bij en keek er naar.
Soms moet je iemand laten huilen.
Heel hard laten huilen.
Dan komt het er lekker allemaal uit.
‘Huilen kreng!’
Vriendin D keek me boos met waterige ogen aan.
‘Niet zo loensen stom wijf, huppa, huilen maar. Gooi het er maar uit. Liever hier in de gang dan dat je zo meteen weer op je fietsje zit te huilen en je jezelf weer heel zielig vindt. Je hoeft niet te zeggen waarom je huilt als je maar even lekker helemaal uithuilt.
Het duurde denk ik wel tien minuten en toen vond ik er zelf ook niks meer aan.
Dat gejank.
‘Nou Paultje, dat lucht wel op hoor.’
‘Mooi zo,’ ik trok de wc-deur open, ‘en als je mij nu een plezier wilt doen dan ga ik proberen om hetzelfde te bereiken.’