Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (Rietveld)

Als één van de laatste kwam ik binnen, gehaast en niet in de juiste kleding.
Dat kon ik opmaken aan de vele afkeurende blikken.
Nog net geen gemompel over mijn gestrompel over en langs de catwalk. Er werden al foto’s gemaakt, misschien ook wel van mij maar dan om aan te geven wie de grootste modeflater van de dag aanhad.
Heerlijk ongeschoren met mijn hobbezak aan nam ik plaats naast de docenten van vriendin L. Even kort een praatje met ze gemaakt zodat ze wisten dat ik niet zomaar iemand was maar een echt iemand en daarna was ik voornamelijk bezig met diep zuchten.
Dat hoort namelijk.
Tijdens een modeshow zucht je diep met een beetje kromme schouders en een strak gezicht.
Alleen had ik me helemaal de tering gefietst (hoe sjiek) om op tijd te komen dus ik bleef maar heel diep zuchten. Steeds dieper, tot ik niet dieper kon, bleef ik inhaleren.
En toen even helemaal niets.
Gespannen keek iedereen om mij heen mij ineens aan.
De docenten en de fashionista’s naast mij hielden ook hun adem in. Was het de spanning van de show? De spanning van succes? Van Fame and fortune, van Percy Irausquin of een andere pas benoemde fashiongoeroe?
Nee.
Dat was het niet.
Men had ineens door wat ik aanhad.
Een hobbezak!
Ik werd bekeken.
Van top teen werd ik bekeken, bekritiseerd en verbaal ondergescheten. Hoe haal je het in je hoofd om in een hobbezak te verschijnen Paultje? Het gore lef dat je met je homopoten niet eens het fatsoen hebt om artyfarty langs de arrogante menigte te paraderen.
Waarom ben je eigenlijk geboren?
Waarom adem je hun zuurstof in?
Je bent toch homo Paultje?
Doe er dan wat aan! Trek wat anders aan!
Maar wat doe ik? Ik nies. Ik nies mijn hele hobbezak onder nog net voordat de show begint en nog net zo dat iedereen om me heen ziet wat een vies jongetje ik ben.
De lichten gingen uit, de muziek startte. Het eerste model verscheen en het geflits van camera’s en het op en neer bewegen van klappende handjes gaven mij het idee dat alle aandacht op mij van richting was veranderd.
Mijn handen.
Vol snot.
Ik ging het niet aan mijn hobbezak afvegen want als het licht straks weer aan zou gaan wilde ik niet dat iedereen een veeg snot zou zien zitten.
Ik keek van voor naar achter en van links naar rechts.
Niemand keek.
Helemaal niemand.
Het was in 2 secondes gebeurd.
Ik smeerde mijn snot voor mij over de catwalk uit en het model dat nog geen anderhalve meter van de plek was verwijderd had niks in de gaten.
Volledig geconcentreerd hield ik mijn adem in.
Met stiletto en al liep ze in haar zilvergrijze jurk dwars door mijn baal snot heen.
Ik haalde weer opgelucht adem.