Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (haat)

Soms is stilstaan het enige waartoe ik nog in staat ben.
Waar anderen toe in staat zijn.
Iemand was in staat.
Tot haat.
Vriendin L begon tijdens onze lunch over moord. Doodslag en verdriet, wie kent het niet? Zet de televisie aan en sla de krant open. Op internet te downloaden. Gratis en voor niets.
Vriendin L wilt het niet meer zien. Wie wilt dat eigenlijk wel? Waarom kijken we eigenlijk voor ons plezier naar geweld en waarom spelen onze kinderen het vrolijk na?
Is jong geleerd dan toch echt oud gedaan?
Vriendin L vertelt over een vriendin die na meermaal te zijn verkracht de man vermoord. Hij ging net zolang door tot zij doorging.
Het lint.
Lieveheersbeestjes nog aan toe. Hij grijpt niet in.
Hij ging door en hij ging dood.
En ik leef nog.
Ik leef nog maar ik weet het soms niet meer. Ik leef niet meer, gewoon.
Het blijft een droom, een nachtmerrie en een betrekkelijk onaangenaam gegeven.
Download mijn gegevens.
Vijf jaar geleden was er moord.
Vijf jaar geleden heb ik geleden door niks te zeggen en te uiten. Door niet te huilen en door te blijven lachen. Ik heb eigenlijk niks gedaan en ontzettend hard gerend zodat niemand mij in kon halen. Niemand was iedereen en iedereen kent niemand. Niemand wilt het weten.
Weten hoe het gaat als je staat op straat en je vraagt hoe het gaat en de ander zegt;
Het gaat niet.
Dat wil je niet.
Je wilt niet weten, je bent alleen maar beleefd. Je liep weg en keek niet achterom.
Dat had je moeten doen.
Ik stond stil.
En ik was in staat.
Tot haat.
Dat ben ik nog steeds, alleen sta ik het mezelf niet meer toe. Ik zou willen dat anderen dat ook deden. Ik zou willen dat iedereen het licht ziet en zichzelf drie maanden lang in een kliniek liet opnemen. Ik zou willen dat iemand niet om het woord mietje met een priem word vermoord en dat postbodes geen hamer tegen hun hoofd geslagen krijgen. Ik zou willen dat elke gewelddadige neger uit Congo zichzelf door het hoofd schoot en ik zou willen dat gelovigen belijden wat zij prediken.
Ik kan zoveel willen.
Ik had gewild dat ik niet twee vermoorde vrienden had.
Dat ik niet het gevoel had dat nog steeds alleen te moeten dragen. Dat ik niet ineens begin te huilen en dat ik niet meer haat. Ik haat het dat de daders leven en ik haat het dat mijn vrienden dat niet doen. Ik haat het dat mensen geloven in iets wat aanzet tot haat. Haat dat zich richt op mijn eigen wezen, mijn eigen zijn.
Maar wat ik nog steeds het meeste haat is dat ik me soms nog steeds alleen voel. Alleen in volledig samenzijn. Samen met mensen die willen begrijpen.
Ik haat het om alleen te zijn.