Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het is 2012 en tijd om nog eens iets te schrijven voordat we allemaal dood gaan.

Waar ik het dan maar over moet hebben zijn die paar maanden die we nog hebben om gelukkig te zijn, om euforie te beleven en om wraak te nemen op allen die dat nog verdienen.
Als dan straks de aarde aan buiktyfus lijdt en zichzelf al aftellend vernietigd kan ik dan zeggen dat ik alles heb gedaan wat ik had willen doen?
Daar kan ik kort en krachtig over zijn.
Nee!
Ik zou graag nog even de politiek willen veranderen. Al zou dat weinig uitmaken als we met zijn allen de grond in verdwijnen. Ik zou ook nog een aantal zeldzame dieren de kans willen geven om zich lekker met elkaar uit te leven. Neukend ten onder laten gaan.
Wat ik ook nog zou willen is aan de obesitas. Uitleg is overbodig.
Als het moment dan daar is dat de aarde haar mond opentrekt en begint te schreeuwen dan kijk je terug. Dan denk je aan alles wat je is overkomen, aan dat wat je gelukkig heeft gemaakt.
Zo van jeetje wat was ik toen gelukkig en helaas ga ik nu dood.
Dat brengt me dus bij vriend R.
Die plaatste een opmerking die al weken aan mij knaagt. Ik heb me er aan geërgerd en mij erover verbaasd. 
 ‘Paultje als jij terug kijkt op je leven ben je blij dat je de Taj Mahal hebt gezien maar ik wil terug kunnen kijken en zeggen kijk die heb ik allemaal geneukt!’
Nou zuig ik zelf ook graag een zak leeg maar om nou op mijn sterfbed te liggen of aan de rand van de vulkaan te balanceren en dan terug te kijken en het licht in te stappen met de gedachte dat al mijn gaten zo heerlijk gevuld zijn geweest. Nou nee!  Dat komt bij lange na niet in de buurt van wat ik denk waar geluk voor staat.
Ik weet ook wel dat ik mijn ideeën, mijn normen en waarden en ook mijn principes niet aan anderen behoor op te leggen maar ik heb moeite met het accepteren dat mijn beste vriend piemels belangrijker vindt dan het zien van mijlpalen in de architectuur en geschiedenis. Al lust ie vast ook wel een flinke mijlpaal.
Misschien als het zover is denk ik dat ik niet eens denk aan dat wat mij gelukkig heeft gemaakt maar misschien juist aan alles wat ik anders wilde of denk ik alleen maar aan hoe ik nog minuten en uren en dagen verder kan overleven.
Zover is het gelukkig nog niet.
Vandaag liep ik met mijn franse bulldog Lolly en keek ik hoe ze moest poepen en dat ze niet wilt dat ik zie hoe ze dat doet. Mijn liefde voor haar maakt me gelukkig. Mijn poes Noor die voor het raam staat te wachten tot ik weer thuis kom, mijn vriend die moe van het werken thuis komt en mij kust, mijn ouders die altijd van mij zullen houden en zelfs de blaadjes aan de boom en de plantjes en de bijtjes, dat alles maakt dat ik soms op de bank zit en mij gelukkig kan voelen. Daar kan geen geld, geen materie en geen orgasme tegenop.
Mocht de wereld dan vergaan dan hoop ik dat ik sterf in de armen van mijn liefde en mijn liefdes en dat het allemaal goed genoeg is zolang wij samen zijn.
Dat klinkt misschien als een film of als een boek.
Maar zoals kapitein Ortega weet.
Dat zou best eens waar kunnen zijn.