Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (ongewenst)

In een maatschappij waarvan van mij wordt verwacht dat ik me naar iedere situatie kan aanpassen wordt het mij steeds moeilijker gemaakt. Ik probeer me netjes aan ieders geloof aan te passen. Ik ken alle cultuurregels, normen en waarden reeds uit het hoofd en dan nog presteert de maatschappij mij in een hokje te proppen die blijkbaar net is ontworpen.
Het hokje bewust kinderloze homo.
Het is ook elke dag wel een andere vrouw die erover begint.
‘En heb je al over kinderen nagedacht?’ ‘Met welke cultuurachtergrond denk jij je kind op te voeden dan?’ ‘Wil je er eentje van jezelf of een geadopteerde? Neem je toch een leuk Chineesje.’ ‘Jeetje ja je kan natuurlijk niet zelf een kindje krijgen.’
Nee dat kan niet nee, stomme kut die je bent.
Heel mijn leven ga ik meer met vrouwen om en ik kon altijd over alles gezellig mee praten tot nu dus. Van mij wordt hetzelfde verwacht als van hen.
‘Want je bent eigenlijk net een vrouw.’
En bedankt.
Hun biologisch klokje tikt maar door en door totdat ie op een gegeven moment een beetje verouderd is. Roest, scheurtjes, de binnenkant rot langzaam weg en de maatschappij die roept om verjonging.
Laat je schaamlippen corrigeren, trek je baarmoeder weer een meter omhoog. Doe spieraanspanning, doe dit, doe niet je zus maar doe op z’n minst alsof je kinderen kan krijgen maar dat je carrière even voor gaat. Doe maar even, doe maar alsof.
Of in mijn geval, meet jezelf eens een baarmoeder aan.
‘Zou je niet graag zelf een kindje kunnen krijgen als de wetenschap zover zou zijn?’
Hoe stom kan je zijn vraag ik me dan af. Tegen de tijd dat zoiets überhaupt kan lig ik volgens mij al een paar meter diep tegen de andere kant van het gras aan te kijken. En nee natuurlijk wil ik dat niet, zelf allemaal zeiken over hoe veel pijn het wel niet doet en dat mannen het maar makkelijk hebben en dan aan mij vragen of ik het wil. Lijkt me heerlijk schat, het begint met hijgen en het eindigt met hijgen. Die negen maanden er tussen in zijn een hel. Ik train verdomme elke dag en dan zal ik zeker zo’n foetus m’n hele figuur naar de knoppen laten brengen. En dan weet ik nu al dat dat kleine kreng er niet via de ‘normale’ manier uit zal willen gaan. Nee dan moet ik zeker ook nog eens een keizersnee of ik word een flinke meter in geknipt of zoiets smakelijks. Zo’n fijn gapend gat van onderen waar je man dan heel grappig verstoppertje in gaat spelen. Dat als je op een kruk bent gaat zitten en wegloopt je gelijk de hele kruk meeneemt.
En dan komt nu het allerergste.
De schijnheiligheid van mensen als ze naar je kindje komen kijken.
Je ziet ze zelf ook wel kijken met een scheef gezicht maar ze beweren allemaal dat het een heel mooi kindje is. Of een heel apart kindje.
Zelf sta je al een paar weken boven dat bedje af te vragen of ze je niet gewoon de placenta hebben meegegeven.
Vergeet niet dat je vanaf de geboorte niet meer uitgaat. Altijd een walm van melkgeur met je meedraagt en dat als je kind begint te janken iedereen je het liefste ziet verdwijnen. Oppas is nooit voorhanden dus die ene keer dat je misschien uit kon gaan valt ook in duigen. Al je geld is op aan schijt want luiers en eten kosten een vermogen. Nee ze eten nog niet wat de pot schaft. Alleen maar potjes Olvarit. Geld gaat ook op aan sparen voor studie want tegen de tijd dat zij naar school gaan hebben wij hier een Amerikaans systeem waarbij alleen de rijke kinderen makkelijk kunnen studeren en de rest van het pleps zich maar moet zien te redden met zijn scholing.
Verzorgingsmaatschappij in Nederland?
Mijn aars.
Dus bedankt dat ik nu ook tegen deze sociale kritiek mag op gaan boksen. Ik als atheïstische buitenlandse verwijfde nicht met een eetprobleem had nog niks beters te doen. Bedankt maatschappij voor al uw hokjes.
Bedankt.