Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (klittekop)

Vriendin S belt.
‘Paultje niet lachen maar volgens mij krijg ik een piemel.’
‘Hoe kan je nou een piemel krijgen muts? Heb je er één besteld?’
‘Nee hij groeit bij m’n poes.’
Ik kon niks uitbrengen.
‘Je begrijpt toch wel wat ik bedoel! M’n klit is helemaal opgezet! En dat ding blijft maar groeien en het is dus net of er een heel klein piemeltje zit.’
‘Je gebruikt toch geen hormonen of zo?’
‘Nee ik gebruik helemaal niks.’
‘Ook geen drugs?’
‘Nee Paultje ook geen drugs. Ik zou de eerste zijn die van een pilletje een piemeltje krijgt. Wil je even hier komen? Ik durf de dokter niet alleen te bellen.’
Een uur later.
De deur ging open en vriendin S staat in haar badjas in de deuropening klaar om op elk moment haar badjas open te slaan en mij te confronteren met haar minipiemel.
‘Als je die badjas open doet sla ik erop!’
‘Ik ga je heus niet mijn poes laten zien.’
‘En wil je dat ding geen poes noemen, daar heb ik zo’n hekel aan.’
‘Hoe moet ik haar dan noemen?’
‘Asjeblieft hoor!’
We belden samen de dokter en ik zat naast vriendin S op de bank. Ik lette al meteen niet meer op en keek zo door de rommelige woonkamer heen. Ik zou het hier zo anders inrichten. Ik zou het een en ander weglaten en wat meer plantjes kon ook geen kwaad eigenlijk. Sterker nog ik zou de muren verven en de muur doorbreken. Extra raam plaatsen.
‘Paultje kan jij dan even het kleine spiegeltje uit de badkamer pakken?’
‘Huh? Oh, ja ik pak ’t wel.’
Ik gaf haar het kleine ronde spiegeltje en voordat ik het wist stond haar badjas open en hield ze ’t spiegeltje voor d’r doos.
‘Aaaaaaaaah ik word blind! Mijn ogen! Mijn homo-ogen doen pijn!’
Ik brak zowat mijn benen bij het weg rennen uit de woonkamer richting badkamer.
‘Wat doe je?’
‘Ik spoel mijn ogen uit!’
‘Overdrijf toch niet zo en kom hier. Ik kan niet alles tegelijk vasthouden.’
‘In vredesnaam is het al zo groot dat je het vast kan houden?’
Aarzelend en vol walging stapte ik weer de woonkamer in en nam met uitgestrekte arm de telefoon van haar over. Ik zei hallo tegen de dokter aan de andere kant van de lijn en vroeg of ik nog ergens mee kon helpen. Maar mijn poging werd ruw verstuurd door een naar vis ruikende vrouwenhand.
‘Geef maar hier, sorry hoor dokter maar ik heb me vreselijk aan zitten stellen. Ik zal u nog vanmiddag nog even e-mailen. Bedankt voor uw tijd.’
‘En dat was het? Ik kom hier helemaal naartoe en dan is het allemaal zo in een keer klaar? Al dat gedoe van ik krijg een piemel en je flamoes laten zien en dan huppa ophangen? Moet ik daarvoor helemaal komen? Als ik een doos had willen zien had ik ook thuis op internet plaatjes kunnen gaan kijken!’
‘Paultje, het is een enorme steenpuist ja. Hou op met zeiken!’