Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (Spiegel)

Zoals altijd als ik met vriendin D afspreek gaat het nergens over. Het ging over kippen en hoe hun nek beweegt en daarna over welke schoenen het beste waren op welke straatstenen. En over poep. Het gaat uiteindelijk altijd over poep, plas of seks.
‘Weet je,’ zei vriendin D, ‘ik zat gisteren dus op mijn werk op de wc en ineens bedacht ik me dat ik nog nooit iemand heb zien poepen. En, en dat ook niemand mij heeft zien poepen.’
‘En dat is erg?’
‘Nee dat is niet erg maar het is wel raar toch?’
‘Nou ik weet zelf even niet wat ik gekker vind hoor!’
‘Ik bedoel meer van hoe vaak heb je wel niet gepoept in je leven?’
‘Ik heb het nog niet uitgerekend. Het aantal keer maakt niet zoveel uit schat, het is meer het idee dat iemand naar me zit te loeren als ik een grote boodschap zit te draaien. Dan kan ik niet. Dan stopt het bij de deur en gaat het linea recta terug mijn darmen in. Misschien moet je het aan m’n vriend vragen die gaat namelijk gerust zitten schijten als ik op een meter afstand sta te douchen.’
‘Ja misschien is het wel een mannending, poepen met publiek. Zo van kijk hier begint mijn territorium.’
‘Ben ik in ieder geval blij dat m’n vriend zijn aars niet langs de muur afveegt.’
‘Oh ja dat deed onze hond vroeger altijd, heel vervelend was dat. Ging je nietsvermoedend tegen de muur aan staan liep je weg met bruine strepen. En je dan de hele tijd afvragen waar die geur toch vandaan kwam.’
Toch was de toon gezet na dat gesprek.
Hoe zie ik er eigenlijk uit als ik poep?
Volledig uitgerust ging ik op de wc zitten. Een spiegeltje op de deur, een glossy naast de pot en mocht het heel lang duren een kopje bloedhete thee. Ik had genoeg gegeten om de happening lang genoeg te laten duren en nu was het alleen nog wachten op het grote moment!
Dit soort onderzoek hoefde ik op de UvA eigenlijk nooit te doen.
Twee uur later.
Drie uur later.
Zeven uur later.
Vriendin D belt.
‘En Paultje? Hoe is het onderzoek bij jou verlopen?’
‘Nou ik ben me eerst helemaal de tyfus geschrokken. Ik had een enorm hoofd toen ik zat te poepen, pas toen ik klaar was had ik door dat ik een make-up spiegel had opgehangen.
Ik vond het al zo raar dat mijn hoofd twee keer zo groot was. Verder niks bijzonders eigenlijk. En jij?’
‘Ik deed iets heel raars met mijn lip.’
‘En toen?’
‘Nou nadat ik dat zag vond ik het hoog tijd worden voor nieuwe lipgloss. Ik heb serieus twee uur op de wc gezeten en al mijn make-up opnieuw uitgeprobeerd. Vandaar dat het ook zo lang heeft geduurd voordat ik je belde.’
‘Zullen we zo meteen gaan shoppen en een hapje doen?’
‘Eerst hapje doen en dan shoppen. Oh en zullen we dit aan niemand vertellen?’
‘Natuurlijk schat!’