Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (screamqueen)

Het komt niet al te vaak voor dat ik ja zeg op een vraag van mijn vriend maar dit keer gingen we tot grote vreugde van de lange man eindelijk naar de Efteling. Als er iets is waar je hem blij mee weet te krijgen dan zijn het wel attracties waarbij je lichaam zo verschrikkelijk mogelijk door elkaar wordt geschud.
Het is ook hetgeen waar ik van aan de schijterij ga.
Ik haat attracties. Ik wil niet onderste boven hangen en ik wil niet met 240km per uur de lucht in gelanceerd worden en ik wil al helemaal niet in het donker een vrije val maken en er dan ook nog eens nat uit komen. Ik word daar namelijk misselijk van.
Niet een beetje.
Nee ik word, ik maak de rest van de dag tot een hel voor je misselijk!
Afgezien daarvan word ik ook misselijk van de rest van het klootjesvolk wat op zo'n dag aan me voorbij loopt. Mateloos kan ik me daar aan ergeren. Niet alleen aan het overduidelijk gebrek aan iq maar voornamelijk aan het eetgedrag van de zeugen met schreeuwende biggetjes.
Het doet me geloven dat slaan soms echt de beste oplossing is.
Het doet me geloven dat de mens in staat is om uit te groeien tot een soort sprookjesfiguur waar in het park nog geen attractie voor is verzonnen.
Hoewel.
Holle bolle Gijs komt er aardig dichtbij in de buurt.
Vriendin S en haar vriend R waren ook mee op de vrolijke dag. En vriendin S scheet nog meer in haar broek dan dat ik dat deed. Heerlijk zittend tussen de Python en de Vliegende Hollander zagen wij een nijlpaard in een rolstoel. Hippo was dermate volgevreten dat haar in sandalen geperste voeten paars van kleur waren. Doorbloeding? Nooit van gehoord!
Hippo at een ijsje.
En toen een frikandel.
Gevolgd door iets wat leek op een kruising van een kroket en een gehaktbal.
En als afsluiting nog een ijsje.
Vol walging keken ik en vriendin S naar het voor ons afspelende tafereel. Niet zozeer omdat een dik iemand aan het eten was want dat doen ze wel vaker maar meer vanwege het feit dat haar eigen dochter haar moeder de dood in aan het helpen was.
Ze zagen er niet naar uit alsof er een flinke erfenis uit te slepen was dus het motief was mij onduidelijk. Ik snapte het gewoon niet. Al die dikke kindertjes en al dat overgewicht om ons heen en dan vindt men mij raar als ik geen hongergevoel heb.
Vriend R en mijn lange man kwamen vrolijk de Python uitgelopen en ik en vriendin S moesten er aan geloven. De Vliegende Hollander stond ons op te wachten!
Zelfs toen ik het bijbehorende bootje instapte dacht ik nog aan Hippo. Hoe lang zou zij nog leven en wat kan ze eigenlijk met haar leven? Kan ze wel in dit bootje? Of erger zou ze doodgaan in een attractie als deze omdat ze haar hart zo vol heeft gepropt dat het niks meer aan kan.
Op dat moment beleefde ik mijn vrije val in het donker.
Ik heb het uitgegild maar niet zo hard als vriendin S die huilend tevoorschijn kwam toen we eenmaal weer buiten alle kanten op werden geslingerd. Dat kind kan gillen niet normaal. Het enige wat ik deed was blijven slikken in de hoop dat alles heerlijk in mijn maag bleef zitten.
Eenmaal veilig weer op onze benen was ik Hippo allang vergeten en restte ons nog maar een belangrijke taak.
Even lekker iets vets en ranzigs eten.


Ps; De foto's die werden gemaakt tijdens ons ritje in de Vliegende Hollander gaven geen duidelijke weergave van mijn gemoedstoestand op dat moment.
Ik poseerde als een professioneel model.........