Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (nieuwjaarsdag)

Helemaal alleen, zelfs de kat moet me niet vandaag, zit ik op de grond tegen de verwarming aan te janken op de eerste dag van het nieuwe jaar. Nou heel veel geluk Paul. Echt waar, doe je best!
Zet 'm op en zet ook je beste beentje voor!
Ik jank, ik huil, ik ween de ogen uit mijn kop want ik ben alleen op deze heugelijke dag. Oh ja das waar, ik ben ook nog gebeld vandaag, dat hielp echt enorm.
Maar niet heus.
Westlife en Whitney kwamen zelfs nog even langs. Via youtube dan wel te verstaan. Met zielige liedjes.
Een heleboel zielige liedjes kan ik je vertellen. Over hoe je hart kan worden gebroken en kan worden verscheurd op verschillende plekken en manieren. Liedjes die gaan over het 'nooit meer goed komen' doen het momenteel het best bij mij op dit moment.
Het moment van zeker weten dat ik tot niks in staat ben.
Vandaag niet, vroeger niet en voorlopig denk ik ook wel niet. Ik ben een klassieker. De Mozart und Strauss unter den Losers. Ik ben de L van loser,lul en lapzwans. Nee erger nog, ik ben de poep op straat. Pas als je erop staat ben je je er bewust van en schraap je het zo snel mogelijk af aan de rand van de stoep.
Ik huil omdat ik 28 ben en over drie maanden alweer jarig ben. Ik huil omdat ik sinds ik 27 ben niets heb gedaan waarvan ik zei dat ik het zou doen toen ik 26 was. Ik huil omdat ik tien jaar geleden dacht dat ik toen het over tien jaar wel helemaal gemaakt zou hebben.
Toen is een kuttijd momenteel.
Ik ben helemaal alleen vandaag en zelfs mijn kat heeft zich nog niet laten zien. Ik heb mezelf nog niet eens gezien. Mijn gezichthaar, verdwenen hoofdhaar, wallen en bloeddoorlopen ogen bewaar ik vrolijk voor morgen. Dan hebben mijn klanten thuis ook nog eens iets te vertellen.
Misschien vindt mijn vriend het een wonderlijke thuiskomst na een dag te hebben opgetreden en een avond met kameraden zich te hebben vermaakt.
Misschien ook wel niet.
Een zielig hoopje mens opgevouwen tegen de verwarming in het hoekje naast de lamp want anders ziet ie natuurlijk niet dat ik daadwerkelijk heb gehuild en moet ik het zelf vertellen en dat verpest dan weer het hele zelfmedelijden en de suicidale neigingen die deze dag tot stand zijn gekomen en die ik in het kader van literair de liefde met de taal bedrijven in zijn geheel niet kwijt mag raken omdat het zomaar zou kunnen dat ik door een depressie weer in staat zou zijn om een meesterwerk te schrijven.
Ik neem even een kopje thee.......
Terug naar het zielig hoopje mens dat ik ben, verdriet is bij mij altijd een ongrijpbaar iets. Soms weet ik niet eens waarom ik huil. Het komt zomaar vanuit het niets.
Vanuit vroeger misschien.
Vroeger heeft namelijk te veel invloed gehad op mijn afgelopen jaar. Ik ben gaan zitten en heb alleen maar terug gekeken, precies wat ik nu doe tegen de verwarming aan alleen dan een heel jaar. En dat besef ik nu, dat ik een heel jaar van mijn leven heb weg gegooid door te gaan zitten en alleen maar achteruit te kijken, door niet meer in beweging te komen maar door volledig te bevriezen.
Dat is waar ik momenteel aan lijd.
Ik ben bevroren.
Ik kan alleen maar hopen dat mijn huilen betekent dat ik weer begin te ontdooien.