Het verschrikkelijke leven van Paultje

Het verschrikkelijke leven van Paultje (H.P.8)

'Wat ben je aan het doen?'
Vriendin W is volledig in het zwart gekleed en staat als een zombie in de hoek van de kamer. Naast dat horror gegeven heeft ze ook alles potdicht zitten.
'Serieus, echt, wat ben je in vredesnaam aan het doen?'
'Ik zit er echt helemaal in?'
'Waarin?'
'In het boek lief, ik zit in het boek.'
'Nou heb ik de hele serie zo'n drie keer gelezen maar jij kwam er toch echt niet in voor. Nergens in dat boek staat jouw naam.'
'Ik sta er ook niet met mijn naam in, ik figureer.'
'Je bent al figurant in je eigen leven, meer kan je niet aan. Ben je soms weer naar de film gegaan?'
'Hij valt ook bij de vierde keer tegen.'
'Hij valt na vier minuten al tegen! Alles valt tegen na het lezen van die boeken. Ik haat het want er is niks wat ik er mee kan vergelijken. Het allerergste blijft nog wel dat ik niet in staat ben om te verdwijnselen. Hoe hard ik het ook probeer het lukt me gewoon niet. Gisteren stond ik tussen de relnichten te huppelen en ineens stond verderop mijn ex. Ik knijpen met mijn ogen en toen ik ze open deed stond ie ineens recht voor me.'
'Dan had je de verkeerde spreuk gebruikt!'
'Zou dat 't zijn geweest?'
'En welke spreuk heb je toen gebruikt?'
'Die van heel hard weglopen.'
'Hmmm die heb ik zelf nog niet gebruikt maar hij schijnt niet altijd te werken.'
De dementor draait zich langzaam om richting de keuken en vanaf de bank kan ik zien dat ze haar nieuwe laarsjes van Dior eronder aan heeft getrokken. Ik heb al zo lang geen laarsjes van Dior gehad. Ik heb niks meer van Dior.
'Waar heb je je laarsjes eigenlijk vandaan?'
'Ik stond in London in een zaak in Soho en op t moment dat de verkoopster niet keek ben ik zo terug naar Amsterdam verdwijnseld.'
'Zou je het erg vinden om dat belachelijke kostuum uit te trekken?'
'Nee ik trek het niet uit. Ik trek voortaan alleen maar meer aan. Ik trek me terug om nooit meer weder te keren. Ik trek de wereld in om rond te trekken want ik trek het niet meer. Ik heb meer magie nodig en hier in Amsterdam is geen magie. Hier is haat en nijd en truttigheid. Hier is kouwe kakbal in de Jordaan en de Pijp en gallerietjes op de Wallen. Ik heb het gehad met deze kutstad zonder echte mannen. Dit afgelebberde stuk afgezaagde architectuur waar elke boerenlul staat te schijten. Ik wil verdomme roosjes en vlinders door mijn huis heen maar wat ik krijg is een moskee tegenover mijn nieuwbouw uit 2005. Ik haat het en ik walg van alles. Ik stop met figureren.
'En waar ga je dan naartoe?'
'Zwijnstein.'